De geheime kleur van het woord

Eens vroeg er iemand aan Salim hoe het toch kwam dat hij mensen met woorden kon betoveren? Hij antwoordde: "Dat is een geschenk van de woestijn geweest. De woestijn is een dorre, droge plaats. Overdag is het er snikheet en 's nachts is het er ijskoud. Niemand verblijft graag in de woestijn. Daardoor werd de woestijn eenzaam. Ze schreeuwde om hulp, maar niemand wilde er van weten. Behalve mijn bet-bet-overgrootvader, die bleef de woestijn trouw. Hij verliet de groene stad en ging tussen de zandkorrels leven. De woestijn was zo dankbaar dat zij hem en al zijn kinderen en kindskinderen de mooiste van alle kleuren gaf: de geheime kleur van het woord. Daardoor kwam het dat mijn voorvaderen bij het kampvuur en op hun reizen altijd iets te vertellen hadden. En door hun verhalen veranderden zij het hete zand in bergen en watervallen, oerwouden en sneeuw. Ze zaten midden in de woestijn, maar voor hen was dat het paradijs geworden waar melk en honing vloeiden. Ja, ze namen het paradijs mee op hun reizen en door het betoverde woord werden de bergen en valleien, de planeten en werelden zo licht als een veertje."
Bron: Een geschenk van de woestijn - R. Deen / F. Houtzager

-